weblog van Ruud Buurman
‘We hebben logés’, sprak de allerliefste vriendin op een ochtend met haar hoofd net boven het dekbed uit. ‘Muizen. En die moet jij vangen.’ Ik vermoedde al zoiets. Als ‘we’ iets hebben waar ‘zij’ last van heeft, dan doet zij een dringend beroep op ‘mij’ om daar onmiddellijk iets tegen te doen.‘Dood of levend?’ vroeg ik. Want ja, je hebt tegenwoordig Marianne Thieme van dat dierenpartijtje, de Jeanne d’Arc van alles wat groeit en bloeit en ons steeds minder boeit. Voorvechter van muizen- en rattenrechten sinds het...
Sinterklaas is weer vertrokken en uit uw radio schallen weer de kerstriedeltjes. De radiostationnetjes in Hilversum stuurden weer hun grootste randdebiel de muziekkelder in. Zo’n werknemer, die twintig jaar geleden onherstelbare hersenverweking heeft opgelopen bij het honderd keer achter elkaar beluisteren van ‘Last Christmas’ van Wham. Die hebben ze daarna speciaal in dienst gehouden om de jaarlijkse kerstmuziek uit te zoeken.De sul trekt na de koffie met overgebleven marsepein, banketstaaf, speculaas en pepernoten...
Waar ik me óók verschrikkelijk over opwind en waarover ik jaren heb gezwegen is de pitloze druif. Telkens als ik op de groenten- en fruitafdeling van de supermarkt die plastic bakjes zie met een etiket waarop ‘pitloze druiven’ staat, denk ik: ‘Wat heeft dit voor nut en hoezo? Wie zat er op deze smakeloze, onrijpe, harde, kleurloze, mislukte rotzooi te wachten en waarom? En waarom worden hier - * - geen lekkere druiven mét pitten meer verkocht? Welke minkukel heeft dit - * - uitgevonden?’Sluit uw ogen en zie hem...
Staatssecretaris Henk Bleker, kent u die? Vriendelijk gezicht, beetje melancholisch. Als ie bij De Wereld Draait Door of bij Pauw en Witteman zit dan vermoed ik altijd dat Henk Bleker uit Onstwedde, Groningen, ’s middags zijn moeder heeft gebeld dat ie vanavond wéér op tv is. Want moe Bleker neemt alles met de videorecorder op en dat wordt dan vertoond tijdens het Bleker-familieweekend. ‘Mooi Henk! Den gai’k ons Annie en Ome Kobus in Canada ee’m bel’n dat ze noar BVN mot’n kiek’n. Wel ’n schone onderbroek aandoun...
Waarom zou ik een spijkerbroek kopen met de slijtplekken er al in en met spetters verf of vlekken van chloor? De verkoper die mij te hulp schoot in de ‘Jeansstore’ waar ik stond te kijken naar een enorm wandrek met alle soorten blauwe spijkerbroeken, had wel een gevat antwoord op deze zaterdagmiddagvraag. ‘U hoeft zich niet druk te maken om de eerste slijtplek, het eerste scheurtje of vlekje in uw broek. Die zorg heeft de fabrikant alvast weggenomen,’ zei hij triomfantelijk.Dus dat is de reden dat zo’n broek dus...
Het heeft eindelijk de euvele moed gehad onze oostgrens over te steken…, nou…, dán zal het weten ook dat de natuur in Nederland heel wat beter is georganiseerd dan in Duitsland. We noemen het nog een ‘het’, want we weten niet of het een mannetje of een vrouwtje is. Het struint nu nog, geitjes en Roodkapjes verslindend, in de richting van de Veluwe; jawel, de grote boze wolf is opgedoken vlakbij Arnhem. Althans…, dat denken ze. We hadden een paar jaar geleden immers ook een poema op de Veluwe. En dat was een dikke...
Op de dijk staat een bankje en na anderhalf uur fietsen met een gangetje van 25 kilometer en steeds de wind schuin opzij, mag ik van mezelf een pauze nemen en wat drinken. Ik zit nog geen minuut of er stopt een auto. ‘Herz Autoverhuur’ staat er op de deur. Het raampje gaat open en daaruit komt een hoofd dat zegt: ‘Hello mijn heer, mogen wai next jou komen sitten?’Ik denk: ‘shit, daar gaat mijn rust’, maar ik zeg: ’natuurlijk mag dat’ en schuif alvast wat op. Met de bedoeling na een paar minuten snel weer op te stappen...
Als ik op het kerkhof het pad afloop naar de uitgang zie ik een jongetje bij het hek staan. Hij heeft een skateboard in zijn handen. Hij vraagt: ‘mag ik hier kijken?’ Ik zeg: ‘Natuurlijk mag dat’, maar ik voel me een beetje ongemakkelijk. Want nadat ik het graf van mijn moeder de jaarlijkse grote opknapbeurt had gegeven en nieuwe plantjes in de grond had gezet, was ik nog even het kerkhof over gewandeld. Twee paden verder dan mijn moeder is het graf van een schoolvriendje dat op zestienjarige leeftijd met zijn Kreidler...
De allerliefste vriendin, de halfdode ruftende hond en ik zaten dus een week in een huisje in Normandië. We hadden fietsen meegenomen. De Franse verhuurmevrouw van het huisje op de heuvel naast de kerk. riep iets over ‘echte Hollandse fietsen’ en ze keek er op een manier bij die wij pas de volgende dag begrepen. Ja, toen we wegreden van het huisje, zoefden we minstens een half uur de heuvels af, richting de landingsstranden van 1944, u weet wel, 6 juni, D-Day. Ik riep nog boven het suizen van de wind uit dat we...
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Theme created for Posterous by Obox
