Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
weblog van Ruud Buurman
Waarom zou ik een spijkerbroek kopen met de slijtplekken er al in en met spetters verf of vlekken van chloor? De verkoper die mij te hulp schoot in de ‘Jeansstore’ waar ik stond te kijken naar een enorm wandrek met alle soorten blauwe spijkerbroeken, had wel een gevat antwoord op deze zaterdagmiddagvraag. ‘U hoeft zich niet druk te maken om de eerste slijtplek, het eerste scheurtje of vlekje in uw broek. Die zorg heeft de fabrikant alvast weggenomen,’ zei hij triomfantelijk.
Dus dat is de reden dat zo’n broek dus zestig tot honderd euri duurder is dan een broek die nog heel is en niet is mishandeld. ‘Een goedkope broek met gaten is ordinair. Dit is kwaliteit. Allemaal met de hand gedaan hè. In Italië. U heeft een uníeke broek, er is geen tweede exemplaar met dezelfde slijtplekken, gaten en vlekken in de hele wereld,’ ging hij enthousiast verder. ‘Het is een limited Edition’.
Sodeknetter, dacht ik bij het zien van het labeltje met de prijs van dit kunstwerk. En ik vroeg hem of Michelangelo die verf- en bleekspetters hoogstpersoonlijk op de stof had aangebracht, zodat de prijs enigszins gerechtvaardigd kon worden. ‘Geen idee meneer, of die designer Michel heet. Dat staat misschien in het bijbehorende ‘echtheidscertificaat’. ’
Toen ik na binnenkomst van deze winkel een minuut lang naar het wandrek van tien bij drie had staan kijken had hij mij gevraagd wat ik precies zocht. Ja…, wát zou ik nou zoeken in een spijkerbroekenwinkel. De allerliefste vriendin had mij in de vorige winkel al uitdrukkelijk gewezen op het feit dat niet iedereen dezelfde zaterdagmiddagmeligheid heeft als ik. Terwijl ik daar alleen maar aan de blonde verkoopster had gevraagd waarom een spijkerbroek toch spijkerbroek heet. Ze antwoordde: ‘Spijkerbroek? Wij noemen het altijd ‘Jeans’.
Van die dingen dus. Dus hield ik mij in deze winkel in en zei: ‘hebt u spijkerbroeken?’ En toen zei de jongeman: ‘jazeker, een heel rek vol, zoals u ziet’. Aha!
Ik keek nog eens op het label: ‘Made in Pakistan’. Gewoon een lage lonenland en dan hier verkopen voor meer dan tweehonderd euri. Maar volgens de verkoper worden die broeken in elkaar gezet in Pakistan en dan ‘gefinished’ in Italië. En dat is voor die maffiosi natuurlijk best een heel secuur werkje.
Ineens stond ik de euro weer om te rekenen in guldens. Tien jaar geleden zou ik snikkend van het lachen die winkel zijn uitgelopen als ze me een broek voor bijna vijfhonderd gulden hadden laten zien en nu stond ik zowaar serieus te overwegen datzelfde bedrag in euri uit te geven.
Buiten, met een toch iets minder unieke, maar evengoed rib-uit-mijn-lijf-spijkerbroek en een gratis luchtje in een draagtasje, vroeg ik mij af waarom autodealers niet in elke nieuwe auto een paar unieke deuken laten schoppen door een deukdesigner. Afgeragde banden eronder, hier en daar wat ouderwetse roest. Zorgeloos rijden tegen een meerprijs van slechts tweeduizendvijfhonderd euri. Kassa!
Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Theme created for Posterous by Obox
