Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
weblog van Ruud Buurman
Op de dijk staat een bankje en na anderhalf uur fietsen met een gangetje van 25 kilometer en steeds de wind schuin opzij, mag ik van mezelf een pauze nemen en wat drinken. Ik zit nog geen minuut of er stopt een auto. ‘Herz Autoverhuur’ staat er op de deur. Het raampje gaat open en daaruit komt een hoofd dat zegt: ‘Hello mijn heer, mogen wai next jou komen sitten?’
Ik denk: ‘shit, daar gaat mijn rust’, maar ik zeg: ’natuurlijk mag dat’ en schuif alvast wat op. Met de bedoeling na een paar minuten snel weer op te stappen.
De man stapt uit, loopt om de auto heen en helpt een oude vrouw de auto uit. Hij begeleidt haar naar het bankje en ze gaat voorzichtig zitten. ‘Dit is main modder, zij is 89 en wij komen from Canada,’ zegt hij. ‘Zai laat mai Holland zien.’
De vrouw geeft me een hand en stelt zich voor als Corrie. ‘Geboren en getogen in Utrecht’, begint ze en als ik antwoord dat ik daar ook ooit heb gewoond, is het hek van de dam. Dat ze in de oorlog is getrouwd en in 1946 met haar man is geëmigreerd naar Canada, vertelt ze. Dat ze eerst een boerderij hadden en later een heel groot loodgietersbedrijf, dat ze best rijk zijn geworden, maar dat ze haar leven lang heeft verlangd naar Nederland. ‘Ik was doodongelukkig op die eindeloze vlakte, met de buren een kwartier rijden verderop. En mijn man werd een stil en wrokkig mens. Dertig jaar geleden is ie overleden en ik vond het niet eens zo erg. Dat is toch wat hè meneer…. .‘
Toen is ze terug naar Nederland gegaan, maar hier miste ze elke dag haar kinderen en kleinkinderen. ‘Ik ben doodongelukkig, waar ik ook woon,’ zegt ze. ‘In Canada woon ik nu in een mooi appartement in een naburige stad, mijn oudste zoon heeft het bedrijf en het huis overgenomen. Elke dag verlang ik naar Nederland, naar Utrecht…., naar dit hier,’ zegt ze en ze geeft met haar arm aan wat ze bedoelt: de rivier, de uiterwaarden, de dijken en de lucht. ‘En naar mijn broers en zussen en neven en nichten. Maar daar zijn er de afgelopen tien jaar een hoop van overleden. Daarginds heb ik ook steeds minder. Veel vrienden hadden we niet en daarvan zijn de meesten er ook al niet meer.’
Haar zoon, die verderop over de rivier staat uit te kijken, zegt: ‘Tomorrow gaan we weer terug. Vandaag rijden we nog één keer rond voor een last goodbye. Dit was haar laatste grote reis.’ Zij knikt en zegt: ‘nou…, da’s niet helemaal waar. Er komt er nog ééntje.’
Als ik op de fiets stap en me nog even omdraai om te zwaaien, zie ik dat haar zoon zijn armen om haar heen heeft geslagen en haar een witte zakdoek uit haar handtasje aanreikt.
Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Theme created for Posterous by Obox
