Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
weblog van Ruud Buurman
De allerliefste vriendin, de halfdode ruftende hond en ik zaten dus een week in een huisje in Normandië. We hadden fietsen meegenomen. De Franse verhuurmevrouw van het huisje op de heuvel naast de kerk. riep iets over ‘echte Hollandse fietsen’ en ze keek er op een manier bij die wij pas de volgende dag begrepen. Ja, toen we wegreden van het huisje, zoefden we minstens een half uur de heuvels af, richting de landingsstranden van 1944, u weet wel, 6 juni, D-Day. Ik riep nog boven het suizen van de wind uit dat we met dit zevenversnellinkjesmateriaal ook weer terug moesten, maar de allerliefste vriendin had een ‘Dat zien we dan wel weer-bui’.
Op een Normandisch strand vraag je je af waarom hier ooit duizenden jongens door de branding renden en kropen, in de wetenschap dat ze nagenoeg kansloos waren tegen de Duitse mitrailleurs boven op de rotsen. Onvoorstelbaar, nog steeds. Ik liep hier ooit, jaren geleden, een Engelse veteraan in een rolstoel tegen het lijf die het allemaal had meegemaakt. Zijn enige hoop, terwijl hij zeeziek de overtocht maakte, was dat ze zo dicht bij het strand zouden worden afgezet dat er vaste grond onder zijn voeten zou zijn. Van zijn peloton van vierendertig waren na een half uur nog zes over. De eersten sneuvelden al toen de klep van het landingsvaartuig naar beneden was gegaan. Nee, hij had geen idee waarom hij toch dat strand was opgerend en niet in zijn broek schijtend van angst in een hoekje was blijven zitten, zoals ik suggereerde.
We fietsten naar Colville sur Mer. Naar Omaha Beach, zoals dat strand sindsdien is blijven heten. ‘Obama Beach’ zei de allerliefste vriendin steeds per ongeluk. Op 6 juni 1944 landingsplaats van de Amerikanen. Pal aan dat strand, uitkijkend over zee, liggen tienduizend van hen begraven, onder smetteloos witte kruizen en davidssterren op een schitterend aangelegd en onderhouden ‘ereveld’. Meestal ligt er op zo’n plek een golfbaan. Mijn cynische woorden over ‘sneuvelen voor je vaderland’ en ‘éreveld’ smoorden in de ‘Star Spangled Banner’ en ‘The Last Post’, gespeeld door een Amerikaans highschoolorkest dat hier een bezoek bracht. We moesten ineens de grootste moeite doen de emoties binnenboord te houden.
We fietsten terug. In een dorp onderweg was het blijkbaar mid-carnaval. De jeugd liep er joelend en verkleed rond. Een bleekneus had een soldatenpakkie aan met een helm op waarop stond: ‘Born to kill’. Ik had geen puf daar een venijnig commentaar op te leveren, want de klim was verschrikkelijk en er kwam geen eind aan. Avonds sloeg de bliksem in, in een boom, een paar honderd meter van ons huisje waar wij voor pampus lagen. Een waarschuwing van de Grote Roerganger, die ‘not amused’ was dat wij hem die middag luid en niet al te vleiend hadden aangeroepen.
Hij was barmhartig. Maar wel zevenenzestig jaar te laat.
Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Theme created for Posterous by Obox
