Nu het komische duo Geert en Fleur zijn optredens weer tussen de schuifdeuren bij Henk en Ingrid doet in plaats van in de grootste theaters van Nederland, komen de christendemocratische principes weer te voorschijn. Die moesten even onderduiken, de laatste anderhalf jaar, want met fier overeind staande principes hadden ze niet mee mogen doen in de Grote Gedoogrevue, als het vals zingende achtergrondkoortje ‘Maxime’s Fijnzinnige Farizeeërs’.

Ja, ik vind ‘principes’ ook een lastig begrip. Er zijn mensen die ze met hun leven wilden bekopen, zoals wij gisteren herdachten. Mede dankzij hen is het vandaag Bevrijdingsdag. Zevenenzestig jaar geleden hadden veel mensen op 5 mei ineens al hun principes weer gevonden in het schuurtje achter hun huis en was Nederland plots een paar miljoen verzetsstrijders rijker.

Principes die je er op na houdt zolang ze van pas komen en die je opzij kunt zetten zodra je ambities in het gedrang komen, zijn geen principes. Ik had een principe nóóit met een slok op achter het stuur van een auto te zitten, maar die vergat ik uit gemak een  paar jaar geleden. Ik reed in een fuik van de politie, zat twee uur in een cel, ik schaamde me kapot en een jong agentje deelde me mee dat er weer een principe was gesneuveld van meneer Buurman. Hatsee!

Maar CDA’ers met principes zijn natuurlijk de ergste soort. Die staan ten overstaande van de hele christendemocratische familie in een congreshal te huilen dat ze van de partij hoúden en van dát waar de partij voor stáát. En dan worden ze minister of staatssecretaris en gedragen ze zich als trekpoppen. De afgelopen anderhalf jaar is ze regelmatig gevraagd waar toch die principes waren gebleven en je hoorde ze er niet over.

Na de bevrijding stotteren ze de Nederlandse vertaling van ‘Befehl ist Befehl’ en beweren ze dat ze die principes nooit hebben verloochend, dat ze de haan nooit drie keer hebben horen kraaien en altijd dapper in het verzet hebben gezeten. Anderhalf jaar in elke camera toeteren dat ze vierkant achter allerlei bezuinigingen en wetsvoorstellen staan en nu ineens blij zijn dat die ‘onfatsoenlijke en afschuwelijke maatregelen’ niet meer hoeven worden ingevoerd.

Teiltje!

Pilatus had er nog een puntje aan kunnen zuigen.

En ziet: deze week dient zich een nieuwe principekwestie aan. We gaan de komende weken dappere verhalen horen over de zelfopoffering van Nederlandse en Europese politici die voetbalwedstrijden tijdens het Europees kampioenschap in de Oekraïne gaan boycotten. Omdat ze…., wahahahahha, whoehaaaa, hahahahahahahhahha, whaaaaaaaaahahahaha, hou op….!... whaaaaaaahahooee….., omdat ze er…., whoeoeoeoehaaaaahaha…., sorry…. Whaaahaaaa…., ineens achter zijn dat daar een oud-presidente in haar cel wordt mishandeld!!

Als die wordt vrijgelaten zitten ze tijdens de finale weer op het ereterras en zal het ze verder hun reet roesten dat er nog tienduizenden anderen al járen in dezelfde omstandigheden in de gevangenissen daar zitten.

Doe mij nog maar een teiltje. En neem er zelf ook een. ’t Is tenslotte Bevrijdingsdag.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Hoe is het eigenlijk met Friso? Overmorgen is het Koninginnedag en het lijkt mij dat het bijna onverdraaglijk moet zijn voor Hare Majesteit maandag de hele dag te lachen en zwaaien en vrolijkheid te veinzen met de rest van de familie. Terwijl ze weet dat al die mensen zich juist afvragen hoe het toch met haar zoon is? Waarover al weken geen nieuws meer is. Waarom eigenlijk niet? Hij ligt daar in een Londens ziekenhuis en er is geen krant en geen journaal meer die er nog enige aandacht aan schenkt, voor zover ik weet. Geen foto van Mabel die op bezoek gaat, of mams die even komt overvliegen. Of is hier ook radiostilte van kracht, tot hij de ogen opent? 

De Majesteit weet natuurlijk best dat al die mensen tegen wie ze maandag in Veenendaal en Rhenen lacht en waarnaar ze zwaait, intussen denken: welke knop  heeft zij moeten omzetten om de Oudhollandsche ongein en de plaatselijke majorettevereniging en het zaklopen en het sigaren rollen en het breakdansen en het jongerentheaterkoor en het bejaardenkoekhappen en het vaandelzwaaien voor kleuters en het honderd meter figuurzagen voor blinden en de demonstraties patchwork, scratchbook, theezakjes beschilderen, creatief met appelmoes van de gereformeerde plattelandsvrouwenvereniging en de rituele welkomstdans van de drie plaatselijke allochtonen en de harmonie en de vrijwillige brandweer en het levend ganzenborden door de bewoners van het christelijk gereformeerde gezinsvervangende tehuis Soli Deo Gloria, met enorm enthousiasme te aanschouwen. En daar dan nog af en toe een vraag over hebben: ‘hebt u die appelmoes zélf gemaakt? En welk merk theezakjes is nou het best geschikt voor uw hobby?’

Ze weet als vorstin ook dat al die mensen die ze aanspreekt en die worden aangesproken, strenge orders hebben gekregen van de organiserende oranjeverenigingen en van de Rijksvoorlichtingsdienst: ‘denk er om, als iemand van de koninklijke familie een praatje met je maakt….: niet vragen naar Friso!’ En in die omstandigheden moet ze doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is, dat het oranjezonnetje net zo vrolijk schijnt als al die jaren hiervoor. En vriendelijk glimlachen als mensen achter die dranghekken haar een knuffel en een tekening met ‘beterschap’ voor haar zoon in handen willen drukken, omdat ze zo reuze met haar meeleven. En dat ze dan niet mag roepen: ‘lazer op met je teddyberen en die stomme tekeningen!! NU EVEN NIET!!!!’   

Of is het gewoon werk? Another day at the office? Zoals ook een machinebankwerker weer naar de fabriek gaat en zijn leven weer oppakt als een van zijn kinderen in coma in een ziekenhuis ligt en waarschijnlijk nooit meer bij bewustzijn komt? Maar een machinebankwerker hoeft niet overal in het land met een vrolijk gezicht dingen te openen, linten door te knippen en bevriende staatshoofden te ontvangen. Die hoeft ’s ochtends niet die glimlach in zijn gezicht te beitelen omdat tientallen camera’s op hem zijn gericht, die elke emotie en elke vermoeidheid genadeloos willen registreren.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Ik ben hoogsensitief voor dingen die mij geen moer interesseren. Het lastige van dingen die mij geen moer interesseren is dat ik pas kan vaststellen dat ze me geen moer interesseren als ik ze al heb opgeslagen. Dus loopt mijn harde schijf dagelijks vol met zaken die mij worst zijn. Nu dat woord toch is gevallen: weet u al dat de spanningen met Iran de prijzen van de Duitse braadworst opdrijven? Jazeker, dat kan er na die indiaan op het songfestival, het pvda-gezever en de wurgpoging op jongetje Castricum ook nog wel bij! 

Ik bladerde deze week met een kop koffie en een boterhammetje pindakaas - met stukjes noot – door de krant en kwam langs de economiepagina’s. Die lees ik zelden op de nuchtere maag.  ‘Werkloosheid in krimpregio Limburg daalt’, kreeg ik toch nog mee vanuit een ooghoek. Ja, kunst! Al die Limburgers komen tegenwoordig de Maas afdrijven en onze baantjes inpikken (Geert!! Meldpuntje!) en degenen die achterblijven zijn met pensioen.

Vervolgens werd mijn aandacht getrokken door: ‘Spanningen met Iran drijven prijzen Duitse braadworst op.’ Ik wist  dat het me helemaal niks zou boeien, want Iran – achterlijke ayatollahs, Duitsland - kuilengravers, Braadworst – smerige vethomp en Spanningen – waar niet…., maar ik ging het tóch lezen. Ik zal u, mocht u volstrekt onwetend zijn, even uitleggen hoe het zit. Daar hebt u recht op. Ik citeer: ‘de spanningen in Iran hebben een onverwacht negatief gevolg op het Duitse grillseizoen.’ Kijk eens aan, direct al een interessant weetje, dat je even gratis meekrijgt: wij hebben hier nog ouderwets de vier seizoenen lente, zomer, herfst en winter, maar onze oosterburen hebben ook nog een grillseizoen. Nou ja, ’s lands wijs, ’s lands eer, niet mee bemoeien. Voor je het weet komen ze weer op visite en zijn ze niet weg te krijgen.

U vraagt mij natuurlijk: Buurman…., wanneer wordt de spanning een braadworst teveel? Ik ben blij dat u mij deze vraag stelt en ik zal mijn onmetelijke kennis met u delen:  als er  schapendarm omheen zit, kan de braadworst wel wat hebben. Maar vanwege de spanningen in de schapendarmexporterende landen Iran en Irak, stokt de aanvoer. De  schapendarmenschaarste  dreigt de Frankfurters, de Weense worstjes, de Neurenbergse braadworsten en peperworsten de kop te kosten en te duur te maken voor Heinrich Modaal.

De Duitse Vereniging Natuurdarm - dat verzin ik niet – die de belangen behartigt van handelaars in darmen (Zeg Wilhelm, wat wil je later worden? Piloot?  ‘Nee, darmhandelaar meester!’) zegt dat de vraag uit China exhorbitant is gestegen en dat de prijzen ook daardoor de pan uitrijzen. Onzin! Ik heb nog nooit  braadworst gegeten van Ho Dun, de afhaalchinees. Ze kunnen het woord niet eens uitspreken.

Het bericht besluit met de mededeling dat Thüringerworsten met varkensdarm nog wel betaalbaar blijven. Zo, u bent weer helemaal bijgepraat. Het grillseizoen kan beginnen. Mocht u nog geen plannen hebben voor de paasvakantie, een tip van Buurman Travel: het Worstfestival van Darmstadt.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

‘We hebben logés’, sprak de allerliefste vriendin op een ochtend met haar hoofd net boven het dekbed uit. ‘Muizen. En die moet jij vangen.’ Ik vermoedde al zoiets. Als ‘we’ iets hebben waar ‘zij’ last van heeft, dan doet zij een dringend beroep op ‘mij’ om daar onmiddellijk iets tegen te doen.

‘Dood of levend?’ vroeg ik. Want ja, je hebt tegenwoordig Marianne Thieme van dat dierenpartijtje, de Jeanne d’Arc van alles wat groeit en bloeit en ons steeds minder boeit. Voorvechter van muizen- en rattenrechten sinds het gebouw van de Tweede Kamer een muizenplaag heeft en Maxime Verhagen en Henkie Bleker er rondlopen. En – kom hoe heet ie – dingus… , met dat brilletje… , help effe… , die aandachtsjunk, die diervriendelijke vrouwenmepper van de PVV met zijn ‘animalcops’. 

Het interesseerde de allerliefste vriendin niet, mompelde ze. Als dat getrippel boven haar hoofd ’s nachts maar ophield. Ik vroeg me af of je hiervoor ook ‘144, Red Een Dier’ zou kunnen bellen. Van dat spotje op tv, met die ingedeukte hond, koe en een paard. Komen animalcops je muizen ook redden van een wisse dood? Internet meldde dat er diervriendelijke methodes zijn om van mijn ongedierte af te komen. En elke gemeente heeft wel een nummer voor ongediertebestrijding.

Je hebt dus dieren en ongedieren, maar wie bepaalt eigenlijk die indeling? Waarom is een hamster geen ongedier? Of in een mijn tuin schijtende kat? Waarom is een krulmuis in een kooitje een dier om te redden en een muis op zolder een ongedier, dat om zeep moet?  Waarom is een gebroken nekkie van een zoldermuis in een muizenvalletje reden tot vreugde en een verpletterd koppie van die krulmuis zielig?

In de dierenspeciaalzaak vroeg ik aan een dom puisterig stuk verdriet of hij diervriendelijke muizenvalletjes had. ’Weenie’, zei het ellendig stuk vreten. ‘Wie weet het dan wel?’ vroeg ik. ‘Me vader’, antwoordde de nagel aan diens doodkist. ‘Waar is-t-ie?’ging ik voort. ‘Weenie’, zei het stuk ongeluk.

Dat schoot niet echt op. Intussen gingen onze muizen thuis lekker door met voortplanten.  Gelukkig kwam ‘ze vader’ van achteren en die legde mij uit dat er wel diervriendelijk spul is, maar dat je daarmee die ongedieren niet weg krijgt. ‘Waarmee dan wel?’ wilde ik natuurlijk weten. Hij legde mij de werking van muizengif uit. Een paar uur lang, na de ongezonde maaltijd, kronkelt zo’n muis van pijn in zijn maag en als ie eindelijk dood is droogt het lijkje helemaal uit. Hij zag mij moeilijk kijken. ‘Ik verkoop ook inloopkooitjes, om ze levend te vangen. Maar die werken nauwelijks. Muizen zijn niet gek.’

’s Nachts hoorde ik getrippel en twee keer kort achter elkaar een gesmoord ‘Baffff’ boven mijn hoofd.  ‘Wazdah?’vroeg de allerliefste vriendin slaperig. ‘Buurman –Muizen 2-0’, antwoordde ik, innig tevreden met mijn diervriendelijke aanschaf van die middag: vier ouderwetse efficiënte muizenvalletjes en een half ons katenspek. ‘Péts!’ klonk het even later. ‘2-1’ mompelde zij.  

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Sinterklaas is weer vertrokken en uit uw radio schallen weer de kerstriedeltjes. De radiostationnetjes in Hilversum stuurden weer hun grootste randdebiel de muziekkelder in. Zo’n werknemer, die twintig jaar geleden onherstelbare hersenverweking heeft opgelopen bij het honderd keer achter elkaar beluisteren van ‘Last Christmas’ van Wham. Die hebben ze daarna speciaal in dienst gehouden om de jaarlijkse kerstmuziek uit te zoeken.

De sul trekt na de koffie met overgebleven marsepein, banketstaaf, speculaas en pepernoten, een stofjas aan en loopt blindelings naar het rekje met daarin de driedubbel-cd ‘Vijftig Keer Over Je Nek met kerst’. Hij krijgt direct al de eerste kotsneigingen bij de titel ‘Do they know it’s Christmas’ van Band Aid. Een goed teken. ‘Minstens tachtig keer draaien in de decemberweken’, noteert hij tevreden. Bij ‘Driving home for christmas’ van Chris Rea komen de darmkrampen, de eerste pepernoten stuiteren al tegen de huig als ‘I saw mommy kissing Santaclaus’ van de Jackson Five uit de luidsprekers schalt. Zijn maag keert zich drie keer om bij ‘It will be lonely at christmas’ van Mud en de helft van de banketstaaf verdwijnt in het rek met Sixtiesmuziek als daar achteraan ‘Merry Christmas Everybody’ van Slade (zestig keer per zender in drie weken) de oren teistert. Diarree meldt zich sneller dan voorgaande jaren bij de achteruitgang, wanneer Paul McCartney ‘Wonderfull Christmas Time’ inzet en de sluitspier begeeft het definitief bij ‘Eenzame Kerst’ van André Hazes. Zijn kunstgebit rolt met een brok marsepein over de vloer op de maat van Jona Lewies ‘Stop The Cavalry’. Bij John Lennons ‘Happy Xmas’ (War is over) en Flappie van Youp van ’t Hek komen de ingewanden enigszins tot rust. Hij plakt er een gele post-it op: ‘Niet vaker draaien dan dertig keer per week’. Bij het introotje van Maria Carey’s ‘Merry Christmas’ breekt het zweet hem weer uit. 

Met samengeknepen billen, angstvallig gemeden door het archiefpersoneel, loopt hij vervolgens naar de afdeling ‘Dooie Zangers en Zangeressen’ en vindt daar op verzoek van Omroep Max de tiendubbel-cd ‘Honderdvijftig Keer White Christmas’ Bingo!

Als hij weer boven komt, ziet iedereen aan zijn grijns en zijn smerige schoenen dat de jaarlijkse giertank vol warme gezelligheid weer goed gevuld is en over Nederland kan worden uitgestort. Nu nog wat jingletjes met belletjesgerinkel, ‘hohoho’ en ‘de mooiste tijd van het jaar’ en het feest kan beginnen.

Je kunt wel wanhopig gaan schreeuwen: DRAAI EENS EEN KEER IETS NIEUWS!!!! maar dat horen ze niet hè. Bovendien: er worden nauwelijks meer nieuwe kersthits gemaakt. Ja…, Bauer en Weber, vast wel. Maar als ik dat twintig keer in een week heb gehoord, wil ik me het liefst verhangen aan de hoogste tak van de kerstboom. Dat lukt natuurlijk niet, als je er eentje van maar een meter hoog hebt. De komende weken heerst er in huize Buurman weldadige radiostilte.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Waar ik me óók verschrikkelijk over opwind en waarover ik jaren heb gezwegen is de pitloze druif. Telkens als ik op de groenten- en fruitafdeling van de supermarkt die plastic bakjes zie met een etiket waarop ‘pitloze druiven’ staat, denk ik: ‘Wat heeft dit voor nut en hoezo? Wie zat er op deze smakeloze, onrijpe, harde, kleurloze, mislukte rotzooi te wachten en waarom? En waarom worden hier - * - geen lekkere druiven mét pitten meer verkocht? Welke minkukel heeft dit - * -  uitgevonden?’

Sluit uw ogen en zie hem zitten in zijn kantoortje: de kruidenier die uit zijn neus zit te grutten. Hij denkt na over een nieuwe zinloze duit in het collectezakje ten bate van de gemakzuchtige kerk. ‘Eeeeeh, drinkontbijt voor mensen die te beroerd zijn hun eten te kauwen is er al, wijn met een schroefdop ook….. , wacht eens……’

En dan komt ie met een druif zonder pitjes. Een druif voor mietjes en mensen met een kunstgebit. Had mij even gebeld, dan had ik je nog een paar ideetjes gegeven, droogstoppel!  Sinaasappelen…, nee beter nog: eigenheimers zonder schil. Wat dacht je dáár van? Gewoon uit de klei trekken, schoonspuiten, klaar. Dáár hebben we wat aan. En als je nóg een beetje verder had doorgedacht zou je bintjes laten kweken in de vorm van Vlaamse, Franse of geribbelde friet.

Maar niks hoor…, je zal ’s ergens moeite voor doen hè, druif zonder pit! Al jaren kijk ik reikhalzend uit naar de klokhuisloze appel. Dáár krijg je de handen pas echt voor op elkaar! Dat we een appeltje kunnen eten, zonder steeds op dat klokhuis te hoeven letten. Mijn hond zou er van balen, want die krijgt altijd het klokhuis. Een beetje slimme kruidenier ziet direct kansen en introduceert appelloze klokhuizen voor de hond. 

Gewoon Buurman effe raadplegen, meneer Heijn, Jumbo of C1000 en vragen: meneer Buurman, heeft u nog ergens wat innovatieve tips liggen die bijdragen tot het geluk der mensheid? En dan had ik gezegd: ‘Jazeker! Fok een koe zonder botten, die alleen bestaat uit kogelbiefstuk! Hoef je niet te kluiven! Of een vier- en zespotige gezinskip, want iedereen wil altijd een poot. En giros gemaakt van echte Grieken, zodat we gelijk een Europees probleem helpen wegeten. Beetje brainstormen met Buurman en de economie is er binnen een jaar weer bovenop.

Nóg een paar? Kweek een haring zonder graten en ingewanden en zonder kop, die op vlaggetjesdag zelf naar de haven van Scheveningen zwemt en in een vaatje springt. Fok een lelijk, gluiperig lammetjesras zonder aaibaarheidsfactor, zodat we niet kunnen wachten ze in stukken te hakken en in een stoofschotel te gooien. Kokos zonder noten, kreeften zonder scharen, koffie zonder punten. Een winkel zonder brood, vlees, zuivel, waspoeder en pitloze druiven…, eentje waar ze boontjes, spinazie, bananen, en druiven met pitjes verkopen. Zo’n winkel die gewoon ‘Groenteboer’ heet. Of…. vooruit dan: ‘Groenten & Fruit Speciaalzaak’.

*Krachtterm naar keuze

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Staatssecretaris Henk Bleker, kent u die? Vriendelijk gezicht, beetje melancholisch. Als ie bij De Wereld Draait Door of bij Pauw en Witteman zit dan vermoed ik altijd dat Henk Bleker uit Onstwedde, Groningen, ’s middags zijn moeder heeft gebeld dat ie vanavond wéér op tv is.  Want moe Bleker neemt alles met de videorecorder op en dat wordt dan vertoond tijdens het Bleker-familieweekend. ‘Mooi Henk! Den gai’k ons Annie en Ome Kobus in Canada ee’m bel’n dat ze noar BVN mot’n kiek’n. Wel ’n schone onderbroek aandoun hè, mien jong!’

Henk lijkt het altijd moeilijk te hebben met ‘dingen’. Dan zie je hem droeftoeterig voor zich uit staren en dan wrijft hij zich met de linkerhand over zijn voorhoofd. Vervolgens kijkt hij wat verschrikt in de camera, zoals een konijn in een stel koplampen. ‘Ah…., Henk heeft een dilemma!’, denk je dan. Of: ‘daar komt weer een gevalletje Christen Democratische gewetensnood!’ Maar niks van dat alles. Het schiet hem dan ineens te binnen dat hij die schone onderbroek is vergeten.

Maar Henk is wel een van de onbetwiste kampioenen in het populaire Christen Democratische gezelschapsspel ‘Gewetensnoodje’. Binnenkort verkrijgbaar in de winkel en nu al getipt als favoriet cadeau van Sinterklaas. Het is een soort van Monopoly. Alleen zijn in de hoeken van het speelbord  de vakjes Start, Gevangenis, Vrij Parkeren en Ga naar… , vervangen door Welkom, Integreren, Uitzetcentrum en Ga terúg naar….. . De vier Stations heten nu Barmhartigheid, Mededogen, Normen en Waarden en Fatsoen (moet je doen). Als je het monopolie op alle vier hebt verworven en je komt met je pionnetje (een klein poppetje met niet-westerse trekken) op Uitzetcentrum, heb je gewonnen en mag je ’s avonds op tv met een ‘Gewetensnoodje’.

Het spel wordt gespeeld door een select CDA-gezelschap: Gert Leers, Henk Bleker, Mirjam Sterk en Raymond Knops. O ja, natuurlijk doen Ad Koppejan en Kathleen Ferrier ook mee. U weet wel: Knabbel en Babbel! De stem uit de pishoek en die kalkoen met opvliegers die er constant doorheen wauwelt. In de kamerfractie der barmhartige Samaritanen lijkt Jezus voor velen geen voorbeeld meer te zijn, maar Judas. Ze hebben echt wel gewetensnood, kijk maar naar Knops die met de jongen heeft gevoetbald en naar Koppejan en Ferrier. Inderdaad…, een knap staaltje gewetensnoodtoneel over de ruggen van een achttienjarige en zijn pleegouders.

Maar de winnaar van de Judaspenning is toch Henkie Bleker uit Onstwedde, met zijn ultieme Judaskus bij Pauw en Witteman: of de kleine Mauro gezellig met hem meewilde naar  Twente-PSV. Want hij wist dat de jongen zó is vernederlandst dat hij groot fan van PSV is. ‘En dan niet meer boos zijn op ome Henk als je straks het land wordt uitgeknikkerd!’ zo luidde de emotionele omkoperij, ‘regels zijn nu eenmaal regels’.

Judas kreeg tenminste nog zoveel gewetensnood dat hij de dertig zilverlingen die hij voor zijn verraad kreeg, weggooide en zichzelf vervolgens ophing.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en/of De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Waarom zou ik een spijkerbroek kopen met de slijtplekken er al in en met spetters verf of vlekken van chloor?  De verkoper die mij te hulp schoot in de ‘Jeansstore’ waar ik stond te kijken naar een enorm wandrek met alle soorten blauwe spijkerbroeken, had wel een gevat antwoord op deze zaterdagmiddagvraag. ‘U hoeft zich niet druk te maken om de eerste slijtplek, het eerste scheurtje of vlekje in uw broek. Die zorg heeft de fabrikant alvast weggenomen,’ zei hij triomfantelijk.

Dus dat is de reden dat zo’n broek dus zestig tot honderd euri duurder is dan een broek die nog heel is en niet is mishandeld. ‘Een goedkope broek met gaten is ordinair. Dit is kwaliteit. Allemaal met de hand gedaan hè. In Italië. U heeft een uníeke broek, er is geen tweede exemplaar met dezelfde slijtplekken, gaten en vlekken in de hele wereld,’ ging hij enthousiast verder. ‘Het is een limited Edition’.

Sodeknetter, dacht ik bij het zien van het labeltje met de prijs van dit kunstwerk. En ik vroeg hem of Michelangelo die verf- en bleekspetters hoogstpersoonlijk op de stof had aangebracht, zodat de prijs enigszins gerechtvaardigd kon worden. ‘Geen idee meneer, of die designer Michel heet. Dat staat misschien in het bijbehorende ‘echtheidscertificaat’. ’

Toen ik na binnenkomst van deze winkel een minuut lang naar het wandrek van tien bij drie had staan kijken had hij mij gevraagd wat ik precies zocht. Ja…, wát zou ik nou zoeken in een spijkerbroekenwinkel. De allerliefste vriendin had mij in de vorige winkel al uitdrukkelijk gewezen op het feit dat niet iedereen dezelfde zaterdagmiddagmeligheid heeft als ik. Terwijl ik daar alleen maar aan de blonde verkoopster had gevraagd waarom een spijkerbroek toch spijkerbroek heet. Ze antwoordde: ‘Spijkerbroek? Wij noemen het altijd ‘Jeans’.

Van die dingen dus. Dus hield ik mij in deze winkel in en zei: ‘hebt u spijkerbroeken?’ En toen zei de jongeman: ‘jazeker, een heel rek vol, zoals u ziet’.  Aha!

Ik keek nog eens op het label: ‘Made in Pakistan’. Gewoon een lage lonenland en dan hier verkopen voor meer dan tweehonderd euri.  Maar volgens de verkoper worden die broeken in elkaar gezet in Pakistan en dan ‘gefinished’ in Italië. En dat is voor die maffiosi natuurlijk best een heel secuur werkje.

Ineens stond ik de euro weer om te rekenen in guldens. Tien jaar geleden zou ik snikkend van het lachen die winkel zijn uitgelopen als ze me een broek voor bijna vijfhonderd gulden hadden laten zien en nu stond ik zowaar serieus te overwegen datzelfde  bedrag in euri uit te geven.

Buiten, met een toch iets minder unieke, maar evengoed rib-uit-mijn-lijf-spijkerbroek en een gratis luchtje in een draagtasje, vroeg ik mij af waarom autodealers niet in elke nieuwe auto een paar unieke deuken laten schoppen door een deukdesigner. Afgeragde banden eronder, hier en daar wat ouderwetse roest. Zorgeloos rijden tegen een meerprijs van slechts tweeduizendvijfhonderd euri. Kassa!

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Het heeft eindelijk de euvele moed gehad onze oostgrens over te steken…, nou…, dán zal het weten ook dat de natuur in Nederland heel wat beter is georganiseerd dan in Duitsland. We noemen het nog een ‘het’, want we weten niet of het een mannetje of een vrouwtje is. Het struint nu nog, geitjes en Roodkapjes verslindend, in de richting van de Veluwe; jawel, de grote boze wolf is opgedoken vlakbij Arnhem. Althans…, dat denken ze. We hadden een paar jaar geleden immers ook een poema op de Veluwe. En dat was een dikke vette volgevreten Cyperse kat, bleek later. Voor het zeker is dat we hier niet met een labradoedel (een kruising tussen een poedel en een Labrador), hebben te maken, zijn we wel een maandje verder. Eerst maar eens vergaderen wie dat onderzoek mag doen en of die wel competent genoeg is. Dan moet er natuurlijk een begeleidingscommissie komen waarin alle belanghebbende overheden, boerenorganisaties en natuurbeschermers zitting moeten krijgen en dat gaat een half jaar kosten.

Die commissie moet bepalen hoeveel exemplaren van de wolf de grens over mogen en gaat ook, in samenwerking met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, een quotum per gemeente vaststellen. Plus de subsidie. Winterswijk heeft reeds aangegeven dat het maximum aantal wolven binnen hun gemeentegrenzen de vijf niet mag overschrijden. Kippenboeren in en rond Barneveld, alsmede de Schapenhouders Vereniging Texel hebben al te kennen gegeven een eventuele toewijzing van een of meerder wolven tot aan de Raad van State te zullen aanvechten.

Uiteraard krijgen alle wolven een halsband met zender, plus een felgekleurd oormerk. Oranje voor Groningse, groen voor Drentse, rood voor Overijsselse, geel voor Gelderse, wit voor Brabantse en helblauw voor wolven die aan Limburg worden toegewezen. Wolven dienen zich uitsluitend in hun eigen kleurgebied op te houden. Is er sprake van roedelvorming, dan krijgt een van de roedeldieren een camera aan de halsband, zodat we ze dag en nacht via internet kunnen volgen. Vanwege de massale persbelangstelling en de mogelijke verstoring van de rust in de roedel, krijgt een van de wolven een cursus mediatraining. Voorkomen dient ook te worden dat eenzame wolven de grens over steken en zich hier vestigen en vervolgens hun partner met veel gehuil lokken, vanwege de bezwaren die de PVV reeds heeft geuit tegen importwolvenbruidjes.

De Adviescommissie Reïntegratie Canis Lupus brengt nog dit najaar een rapport uit met diverse modellen de wolf rendabel te maken. Na aftrek van kosten van begeleiding, medische zorg, monitoring, veiligheidsmaatregelen, de aanleg van wandelroutes in de bomen, lupusducten over de snelwegen, ondergrondse parkeergarages, opleiding gidsen en wolvenfluisteraars, wolvenalarmnummer, de bouw van pannenkoekenhuizen annex wolveninformatiecentra met wolvenknuffels, wolvenmokken, wolvensleutelhangers en deurmatten met ‘Welkom Wolf’.  Gemeenten die de hen toegewezen wolven te dik laten worden, wacht een boete. Er komt psychische hulpverlening voor mensen met wolvenangst.

Kortom, als Nederland klaar is voor de wolf, is de wolf allang weer klaar met Nederland.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Op de dijk staat een bankje en na anderhalf uur fietsen met een gangetje van 25 kilometer en steeds de wind schuin opzij, mag ik van mezelf een pauze nemen en wat drinken. Ik zit nog geen minuut of er stopt een auto. ‘Herz Autoverhuur’ staat er op de deur. Het raampje gaat open en daaruit komt een hoofd dat zegt: ‘Hello mijn heer, mogen wai next jou komen sitten?’

Ik denk: ‘shit, daar gaat mijn rust’, maar ik zeg: ’natuurlijk mag dat’ en schuif alvast wat op. Met de bedoeling na een paar minuten snel weer op te stappen.

De man stapt uit, loopt om de auto heen en helpt een oude vrouw de auto uit. Hij begeleidt haar naar het bankje en ze gaat voorzichtig zitten. ‘Dit is main modder, zij is 89 en wij komen from Canada,’ zegt hij. ‘Zai laat mai Holland zien.’ 

De vrouw geeft me een hand en stelt zich voor als Corrie. ‘Geboren en getogen in Utrecht’, begint ze en als ik antwoord dat ik daar ook ooit heb gewoond, is het hek van de dam. Dat ze in de oorlog is getrouwd en in 1946 met haar man is geëmigreerd naar Canada, vertelt ze. Dat ze eerst een boerderij hadden en later een heel groot loodgietersbedrijf, dat ze best rijk zijn geworden, maar dat ze haar leven lang heeft verlangd naar Nederland. ‘Ik was doodongelukkig op die eindeloze vlakte, met de buren een kwartier rijden verderop. En mijn man werd een stil en wrokkig mens. Dertig jaar geleden is ie overleden en ik vond het niet eens zo erg. Dat is toch wat hè meneer…. .‘

Toen is ze terug naar Nederland gegaan, maar hier miste ze elke dag haar kinderen en kleinkinderen. ‘Ik ben doodongelukkig, waar ik ook woon,’ zegt ze. ‘In Canada woon ik nu in een mooi appartement in een naburige stad, mijn oudste zoon heeft het bedrijf en het huis overgenomen. Elke dag verlang ik naar Nederland, naar Utrecht…., naar dit hier,’ zegt ze en ze geeft met haar arm aan wat ze bedoelt: de rivier, de uiterwaarden, de dijken en de lucht. ‘En naar mijn broers en zussen en neven en nichten. Maar daar zijn er de afgelopen tien jaar een hoop van overleden. Daarginds heb ik ook steeds minder. Veel vrienden hadden we niet en daarvan zijn de meesten er ook al niet meer.’

Haar zoon, die verderop over de rivier staat uit te kijken, zegt: ‘Tomorrow gaan we weer terug. Vandaag rijden we nog één keer rond voor een last goodbye. Dit was haar laatste grote reis.’ Zij knikt en zegt: ‘nou…, da’s niet helemaal waar. Er komt er nog ééntje.’

Als ik op de fiets stap en me nog even omdraai om te zwaaien, zie ik dat haar zoon zijn armen om haar heen heeft geslagen en haar een witte zakdoek uit haar handtasje aanreikt.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Als ik op het kerkhof het pad afloop naar de uitgang zie ik een jongetje bij het hek staan. Hij heeft een skateboard in zijn handen. Hij vraagt: ‘mag ik hier kijken?’ Ik zeg: ‘Natuurlijk mag dat’, maar ik voel me een beetje ongemakkelijk. Want nadat ik het graf van mijn moeder de jaarlijkse grote opknapbeurt had gegeven en nieuwe plantjes in de grond had gezet, was ik nog even het kerkhof over gewandeld. Twee paden verder dan mijn moeder is het graf van een schoolvriendje dat op zestienjarige leeftijd met zijn Kreidler tegen een vrachtwagen was geknald, terwijl hij naast zijn tweelingbroer reed. Onderweg zag ik ineens een vers graf, met een nieuwe steen. Met daarop een naam die ik heel goed ken. De naam van het meisje waar ik – beweerde de hele klas  – verkering mee had. Tegenwoordig zeggen ze: het meisje ‘waar je op bént’.

Dat greep me nogal aan. Dat is vast nog te zien. Inderdaad. Het ventje – ik schat hem op acht jaar – kijkt me aan en vraagt ‘moet u huilen?’ Ik zeg ja. ‘Waarom?’ vraagt ie.

Potverdikke, een wijsneus met een skateboard…, wat moet ik daar nu toch mee? Ik besluit het simpel te houden. ‘Mijn moeder ligt daar, onder die grijze steen’, zeg ik en ik wijs hem waar hij moet kijken. ‘En ach, soms word ik daar nog een beetje verdrietig van.’

Hij volgt mijn vinger en zegt ‘mooi!’ Daarna kijkt hij met een hele nieuwsgierige, geïnteresseerde blik het hele kerkhof over. ‘Wil je hier gaan skaten?’vraag ik hem. ‘Nee meneer, dat kán toch niet!’ Ik geef hem gelijk: ‘nee, dat is waar, met die schelpenpaadjes.’ Maar dat bedoelt hij niet. ‘Je gaat toch niet skaten tussen allemaal dode mensen!’zegt hij heel erg ernstig en dan loopt ie een eindje het kerkhof op. Ik wil dag zeggen en naar de auto lopen, maar ik vraag eerst nog: ‘waarom wil je hier graag kijken. Ken je mensen die dood zijn en hier liggen?’

‘Nee, maar mijn oma kent er een heleboel, heeft ze verteld. Toen ben ik hier naar toe gelopen. Er ligt eentje in een soort van huisje, zei oma en die wil ik graag zien. Ik vind het heel mooi hier,’zegt het kereltje. ‘Ik vind die stenen mooi. Zegt u ook altijd dag tegen uw moeder als u weer weggaat. Dat doet mijn oma altijd bij opa, zegt ze.‘

Ik voel me totaal overdonderd door zijn openhartigheid. ‘Ik geloof dat ik dat ben vergeten vandaag’, antwoord ik en voordat ik er erg in heb, pakt ie me bij de hand en trekt me mee. ‘Ik wil ook dag zeggen tegen uw moeder. Ze was zeker heel erg aardig dat u zo’n mooie steen voor haar hebt gekocht’, zegt ie en hij veegt wat aarde van de marmeren rand van het graf. Als hij weer opkijkt roept hij beteuterd: ‘Jeetje, u huilt wéér!’

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

De allerliefste vriendin, de halfdode ruftende hond en ik zaten dus een week in een huisje in Normandië. We hadden fietsen meegenomen. De Franse verhuurmevrouw van  het huisje op de heuvel naast de kerk. riep iets over ‘echte Hollandse fietsen’ en ze keek er op een manier bij die wij pas de volgende dag begrepen. Ja, toen we wegreden van het huisje, zoefden we minstens een half uur de heuvels af, richting de landingsstranden van 1944, u weet wel, 6 juni, D-Day. Ik riep nog boven het suizen van de wind uit dat we met dit zevenversnellinkjesmateriaal ook weer terug moesten, maar de allerliefste vriendin had een  ‘Dat zien we dan wel weer-bui’. 

Op een Normandisch strand vraag je je af waarom hier ooit duizenden jongens door de branding renden en kropen, in de wetenschap dat ze nagenoeg kansloos waren tegen de Duitse mitrailleurs boven op de rotsen. Onvoorstelbaar, nog steeds. Ik liep hier ooit, jaren geleden, een Engelse veteraan in een rolstoel tegen het lijf die het allemaal had meegemaakt. Zijn enige hoop, terwijl hij zeeziek de overtocht maakte, was dat ze zo dicht bij het strand zouden worden afgezet dat er vaste grond onder zijn voeten zou zijn.  Van zijn peloton van vierendertig waren na een half uur nog zes over. De eersten sneuvelden al toen de klep van het landingsvaartuig naar beneden was gegaan. Nee, hij had geen idee waarom hij toch dat strand was opgerend en niet in zijn broek schijtend van angst in een hoekje was blijven zitten, zoals ik suggereerde.

We fietsten naar Colville sur Mer. Naar Omaha Beach, zoals dat strand sindsdien is blijven heten. ‘Obama Beach’ zei de allerliefste vriendin steeds per ongeluk. Op 6 juni 1944 landingsplaats van de Amerikanen. Pal aan dat strand, uitkijkend over zee, liggen tienduizend van hen begraven, onder smetteloos witte kruizen en davidssterren op een schitterend aangelegd en onderhouden ‘ereveld’. Meestal ligt er op zo’n plek een golfbaan. Mijn cynische woorden over ‘sneuvelen voor je vaderland’ en ‘éreveld’ smoorden in de ‘Star Spangled Banner’ en ‘The Last Post’, gespeeld door een Amerikaans highschoolorkest dat hier een bezoek bracht. We moesten ineens de grootste moeite doen de emoties binnenboord te houden.

We fietsten terug. In een dorp onderweg was het blijkbaar mid-carnaval. De jeugd liep er joelend en verkleed rond. Een bleekneus had een soldatenpakkie aan met een helm op waarop stond: ‘Born to kill’. Ik had geen puf daar een venijnig commentaar op te leveren, want de klim was verschrikkelijk en er kwam geen eind aan. Avonds sloeg de bliksem in, in een boom, een paar honderd meter van ons huisje waar wij voor pampus lagen. Een waarschuwing van de Grote Roerganger, die ‘not amused’ was dat wij hem die middag luid en niet al te vleiend hadden aangeroepen.

Hij was barmhartig. Maar wel zevenenzestig jaar te laat.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Wij, Buurman en zijn allerliefste vriendin, plus hond, alle drie in meer of mindere mate geestelijk en lichamelijk in deplorabele staat, bevinden ons in Frankrijk. In Normandië. In een gehucht. In ‘een huisje’. Op een pleintje. Naast de kerk. Voorjaarsvakantie.

Het is een leuk huisje. Als je een huisje in Frankrijk huurt, moet je dat er even bij melden.  ’Normandisch vakwerkhuisje in het centrum van typisch Normandisch dorp, in 2010 geheel gemoderniseerd door de eigenaar’, stond erbij. Ik nam aan dat hiermee het huisje werd bedoeld. Niet het dorp. Hoewel dat ook niet zoveel werk zou zijn. Het is zó klein dat het woord gehucht er nog te groot voor is en zelfs de hond het de moeite niet waard vindt er zijn territorium af te bakenen.

Als je in Frankrijk een huisje wilt huren, is de toevoeging ‘geheel gemoderniseerd’ van generlei waarde. Wij hebben wel vaker in huisjes gezeten die door hun Franse eigenaren ‘geheel gemoderniseerd’ waren, maar dan stond die tekst al minstens dertig jaar in zo’n folder. Een paar jaar geleden zaten we nog in een ‘recéntelijk verbouwde gite’. Toen we aankwamen, rook ik door het sleutelgat de schimmel en de muffe walm van de meubels, de vloerbedekking en het idiote behang al.

De allerliefste vriendin riep nog dapper: ‘Gezellig!’, want zij had het geboekt. Nadat ik de stoel weer had gerepareerd waarin ik acuut zwaar depressief was neergezegen, kraaide ze: ‘ach, we zijn toch altijd weg, we slapen hier alleen’.  Ik smoorde haar optimisme in de kiem door haar de slaapkamer te wijzen met daarin het ijzeren spijlenbed met Frans trampolinematras en een sprei die naar ouwe aardappels rook. We openden de ramen en ineens begon het overal te zoemen en maakten duizenden bromvliegen dat ze weg kwamen. Een uitgebreide speurtocht in kasten en kelder leverde geen lijk op.

Daarom had ik deze keer het huren in eigen hand genomen. Weliswaar had de allerliefste vriendin een ‘prachthuisje’ gevonden dat een stuk goedkoper was dan dit, maar na enig inzoomen met Google Earth kwam de waarheid genadeloos aan het licht: Dit was een huisje voor treinspotters en spoorliefhebbers. Het goederenspooremplacement in de achtertuin stond alleen niet op de promotiefoto’s.

Het stulpje waarin wij nu verblijven staat midden in de Calvados. Of de streek genoemd is naar de drank of andersom weet ik niet. Calvados is lekker, maar je krijgt er wel een houten kop van. Het huisje heeft frisse Ikeameubeltjes, parketvloer, een strak wit keukentje en nieuwe bedden. Bepaald niet het typisch Franse depri-interieur dat na de dood van grandpère et grandmère gewoon op de vuilnisbelt terecht had moeten komen, maar nog tien jaar duurzaam wordt hergebruikt in de recreatieve sector. Ook zetten ze er vaak nog een ouwe houtkachel in en dan ouwehoert de verhuurorganisatie zo’n konijnenhok vol met begrippen als ‘origineel’, ‘authentiek’, en ‘romantisch’. Bij binnenkomst roept iedereen toch: ‘ach, we zijn toch altijd weg, we slapen hier alleen’. 

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk

Permalink | Leave a comment  »

Ik was langharig werkschuw tuig toen, zeiden ze. Ik liep op de dijk bij Dodewaard met mijn shirtje dat duidelijk maakte dat ik het niet zo had op kernenergie. Ik werd bestookt met traangas, bijna vertrapt door een menigte die op die dijk een goed heenkomen zocht toen de ME oprukte. Maar ik had gelijk.

Ik zat voor de poort van de kerncentrale in Borssele, ik had haar tot ver over de schouderbladen en een T-shirt met ‘Kernenergie Nee!’erop gedrukt. Ik werd meewarig bekeken door mensen in hun Zeeuwse voortuintjes die zich nergens meer druk over maakten sinds februari 1953. Maar ik had gelijk.

Ik zat in een bus en we reden in colonne van tientallen bussen op de A12 van Utrecht naar het Duitse Kalkar, vlak over de grens, om daar met tienduizenden te demonstreren tegen een veel te duur, veel te gevaarlijk experimenteel project met een ‘snelle kweekreactor’. Als je me nu vraagt wat dat was….. geen idee…, ik weet alleen dat het nooit is afgebouwd en dat Henny van der Most er een pretpark van heeft gemaakt. Ik ben er in elkaar geslagen, heb er  tegen de hekken gestaan, de handen op de rug geboeid, grimmig bewaakt door Duitse agenten en soldaten, die karabijnen op me gericht hielden. Ik was niet gewelddadig, ik had niets gegooid, ik had niet eens iets rottigs gezegd, of zoals anderen, de Hitlergroet gebracht toen eenheden van deze politie er op los begonnen te timmeren. Nee, ik was er gewoon, ik was niet zo links, ik was niet rechts, ik maakte me zorgen en ik was tegen. En ik had gelijk.

Toen ging ik naar de kapper. Die knipte mijn haar af. Ik kreeg een baan, ik kocht een huis, het milieu ging er aan en kernenergie werd langzaamaan geaccepteerd als schoon, veilig en relatief goedkoop. Bovendien…, die shirtjes gingen steeds krapper zitten en ze verkleurden. De allerliefste vriendin gooide ze jaren geleden weg. Eentje heb ik nog. Die heb ik zelf laten bedrukken met ‘Help Nederland de wereld uit, te beginnen met kernwapens’ en die komt wel eens uit de kast als opa een keer vertelt over zijn roemruchte actieverleden.

Dan kijken ze je meewarig aan. Net als toen in Zeeland. Ik hád wel gelijk, ik kreeg het niet.

Eind april 1986. Ik reed in Italië, op weg naar Rome en in de kranten stond dat er boven me, om me heen, onder me, waar dan ook, óveral radioactieve straling in de lucht zat. Van de ontplofte kernreactor van Tsjernobyl, duizenden kilometers naar het noordoosten. Heel Europa mocht geen spinazie van de kouwe grond meer eten, omdat een stel klojo’s een testje deed en effe niet zat op te letten. 

Maart 2011. Ik zit te kijken naar vier ontploffende en brandende kernreactoren, gebouwd op een breukvlak van de aarde., die zijn berekend op een aardbevinkje van ten hoogste 7 op de Schaal van Richter. Om de kosten te drukken.

Wat is het toch fijn om weer eens gelijk te hebben. Even maar.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk

Permalink | Leave a comment  »

Qua koffiecultuur lopen Buurman en zijn allerliefste vriendin ver achter bij de rest van de wereld. Zo weet ik bijvoorbeeld wel wat een koffie verkeerd is, namelijk ontzettend goor, maar als ik een aansteldame met zo’n Yvonne Jaspers-mutsje, een gebloemd rokje en gebreide beenwarmertjes met een kindvrouwstemmetje een ‘latte’ hoor bestellen in een etablissement, word ik daar een beetje driftig van. Nog veel driftiger word ik van ‘latte macchiato’. Ik weet niet eens wat het is, overigens, maar het komt gewoon door die ménsen die zoiets bestellen…….. .

Espresso, cappuccino, koffie zwart, met melk, suiker…, ik vind dat wel genoeg koffie. De rest is alleen maar modieus gezeik voor iets waar hoogstens een koffieboon overheen is gevlogen, net als bij de rest van de ‘koffiespecialiteiten’ van de meeste etablissementen.

Inderdaad: het is een specialiteit om zes variaties op een bakkie troost te schenken en daar dan het dubbele voor te vragen. Er staat ook geen vent of griet meer achter de toog, die je een bak inschenkt, maar een of andere opgewaardeerde bonengoochelaar die zichzelf ‘barista’ noemt en die na zijn VWO-examen drie universitaire studies ‘koffiewetenschappen’ (Coffeaologie?) schijnt te hebben gevolgd.

Het zal u dus niet verbazen dat wij, de allerliefste vriendin en Buurman, nog een ‘koffiezetapparaat’ hebben. Daar is de kan nu van kapot. Iets te driftig neergezet. Nee, géén Senseo. Mensen met een Senseo kun je niet serieus nemen op koffiegebied. Die zouden moeten worden uitgewezen naar hun eigen land. Keihard. Nee, óók geen Nespresso. Zolang de honoraria van George Clooney en John Malkovich voor het acteren in de reclamespotjes nog worden doorberekend in de prijzen van die apparaten en koffiecupjes, beginnen wij daar niet aan.

Vanochtend keek ik even rond op de site van Douwe Egberts. U weet wel, de koffiemaker die zijn reputatie de laatste decennia geheel naar de ratsmodee heeft geholpen door het plaatsen van automaten in kantoren en fabrieken, waarop met grote letters staat: ‘KOFFIE’. Zodat iedereen kan lezen wat oorspronkelijk de bedoeling was en wat er uit had móeten komen. Ik wilde weten hoeveel miljoen koffiepunten van DE je moet hebben gespaard voor een geheel nieuw apparaat ter waarde van 149 euro, zonder bijbetalen. De allerliefste vriendin telde beneden de koffiepunten en riep het teleurstellende aantal van 8500 naar boven. Daar konden we dus net een nieuwe kan, een deksel en nog twee kopjes voor krijgen. Ik sloeg een potje aan het hoofdrekenen…, ja…, dat had je vroeger nog op school…..,  hoofdrekenen: ‘8500 punten, 20 punten per pak, is 425 pakken koffie. Anderhalve pak per week, dus hebben we 284 weken dezelfde koffie gedronken. Dat is 5,5 jaar trouwe klandizie. Plus al die jaren daarvoor. En je moeder spaarde ze ook al. Een béétje klantgericht ondernemer laat dan een koffiemachine thuis bezorgen, met een bos bloemen. Maar als de punten bij de paaltjes komen, mag je blij zijn met een luizige glazen kan met een déksel.’

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk 

Permalink | Leave a comment  »

Hij stond er al toen we hier zeventien jaar geleden kwamen wonen. Een metertje of vier, schat ik, hoger was ie echt niet. Voor het huis stond een achterneefje van ‘m, drie meter hoog.  Ze werden groter, we letten er niet echt op. Ineens waren ze acht meter hoog. En toen tien. Een paar jaar later dertien, vijftien, achttien  meter.

De blauwe spar (Picea Pungens) in de achtertuin torende de laatste jaren twintig meter boven het maaiveld uit. De buren begonnen voorzichtige hints te geven: ‘Hoge boom hè Buurman?’ en ‘Sjonge jonge, neemt ie óók niet erg veel zon weg in júllie tuin’. De slangenden of apenboom (Araucaria araucana) in de voortuin deed er niet veel voor onder. Die was ook gevaarlijk. Als je ‘m niet op tijd snoeide en je liep tegen zo’n tak vol keiharde schubachtige vlijmscherpe dikke naalden, had je een lelijke jaap in je hoofd. 

Het was eigenlijk een klotenboom. Een onbetrouwbare import-takkenboom uit Zuid Amerika. Zo’n boom waarvan een PVV’er met een IQ van een dozijn garnalen – die ondanks dat aanstaande woensdag tóch door u in de provinciale staten wordt gekozen - zou zeggen dat deze desnoods met geweld moet worden teruggestuurd naar eigen land en vervangen door de vertrouwde Nederlandse groencultuur. Hieperdepiep Houzee!

Toen onze Araucaria vorig jaar aan de onderkant steeds bruiner werd, hebben we hem omgezaagd. Daar schijn je dus een vergunning voor te moeten aanvragen en hierbij krijgt degene die heeft verzonnen dat je een vergunning moet aanvragen voor het rooien van een boom in je eigen tuin, een hele dikke ordinaire middenvinger.

Vandaag is ook onze trouwe blauwe spar gesneuveld door kettingzaaggeweld. De grond beefde. Het werd een beetje te gortig en we hadden geen zin in die tuinkabouter van een Rijdende Rechter aan de broek. Onze huismerel Kobus zat vanochtend nog luid zingend op de allerhoogste tak van de Picea Pungens, zoals hij elk jaar op haar allerhoogste tak zat vanaf het moment dat hij de lente begon te ruiken, tot juni. Er waren ochtenden dat ik om vijf uur mijn bed uitging en Kobus met zwaar geschut – tennisballen – uit die boom probeerde te jagen omdat hij me uit de slaap hield. Onze halfdooie halfblinde hond heeft zestien jaar tegen die boom gepiest. Die keek vanmiddag een beetje beteuterd  toen ie in de achtertuin het onooglijke stammetje van de vervangende sierpeer (Pyrus Calleryana) aantrof. Moet ie zich in de winter van zijn  leven nog gaan concentreren om niet naast de pot te piesen.

De allerliefste vriendin ziet in het kappen van de blauwe spar en het planten van de sierpeer symbolen voor ‘onze verkering’, zei ze net. ‘Ze was mooi, er zaten vogels in te zingen, maar ze nam op een gegeven moment wel veel licht weg. Dan groeit er niks meer. En moet je het oude hout snoeien.’

Zo’n vrouw gun je toch een sierpeer?

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk

Permalink | Leave a comment  »

Het ene jaar is een finale van een cabaretfestival een feest om mee te maken, vanwege de kwaliteit van de finalisten, een jaar later is de finale van datzelfde festival ineens eentje om heel snel te vergeten. Behalve voor Gijs van Rhijn dan. Uut Grunn’n. Hij won zaterdagavond het 33^ste Leids Cabaret Festival in de Leidsche Schouwburg.

Als de presentator van de avond eigenlijk nog de leukste is en het publiek het gastoptreden van Beans and Fatback - terecht - het hoogtepunt van de avond vindt, dan is het geen goed festivaljaar. Natuurlijk zuigt een jury er nog wel een mooie punt aan: dat het weer een spannende aangelegenheid was…. .

En vervolgens: ze had deze week ‘voornamelijk solistisch egocabaret’ gezien, dat niet altijd interessant was en geslaagd. En waarin maatschappelijke bevlogenheid ver te zoeken was. Jawel, daar was ie weer, terug van weggeweest: het juryriedeltje ‘gebrek aan engagement’ was al enkele jaren niet meer afgedraaid.

Natuurlijk is het een beetje droevig dat deelnemers erg druk waren met het staren naar hun eigen navel. En natuurlijk voeg je daar aan toe dat de hedendaagse maatschappelijk werkelijkheid kennelijk zo grotesk is dat de jonge theatermaker daar niks aan toe te voegen heeft. Je wilt ze niet al te hard afvallen dat zoiets als Egypte in dezelfde week, geen onderwerp is. Maar kom dan niet aan met de potsierlijke toevoeging ‘dat dit egocabaret goed bij de huidige tijd past’. Zo opzichtig een vlag op een modderschuit zetten hoeft nou óók weer niet.

Een jury van een cabaretfestival als deze bestaat uit programmeurs en cabaretvolgers en die weten heus wel dat het cabaretpubliek flink tabak begint te krijgen van navelstaarders. En ze weten heus wel dat veel jonge theatermakers opstaan die wel degelijk iets te melden hebben. Maar die hadden zich alleen niet aangemeld in Leiden dit jaar. Toeval. Zo gaat dat. 

Gijs van Rhijn van het Groningse platteland won dus met egocabaret over zijn eenzame bestaan. Van Rhijn had van alle finalisten de meeste theatrale mogelijkheden. Hij is charmant, een heel klein beetje gek soms, hij heeft flair en is muzikaal. Maar  zijn verhaal is van een sufheid waar je na tien minuten toch prikkende ogen van krijgt.   

Lennaert Maes, een amusante Vlaamse liedjesmaker, won de publieksprijs. Een bekende verschijning inmiddels tijdens festivals. Deed mee aan het Amsterdams Kleinkunst Festival, stond in de finale van Cameretten en dook nu weer op in Leiden met een flink aantal liedjes dat ook van diezelfde jaren geleden was. Daar merkt een gemiddeld publiek niks van natuurlijk, maar de bovengemiddelde volger van het genre wordt er een beetje kribbig van. En van het schaamteloos jatten van het thema en een karakteristieke zin uit een nummer van Bruce Springsteen, zonder de bron even te noemen.

Er was ook nog een derde finalist, het duo ‘Rauw Spul’. Jongens uit Groot Schermer. Met jongetjesdingetjes vol ongein en geluidseffecten. Hoe ze in een finale van een gerenommeerd cabaretfestival terecht kwamen, is een raadsel.

Leids Cabaret Festval, finale. Zaterdag 12 februari, Leidsche Schouwburg.

Deze en andere recensies over kunst en cultuur verschijnen ook op www.Cultureelpersbureau.nl 

Permalink | Leave a comment  »

Een zaterdagmiddagsupermarkt is een oorlogsgebied, vol opgefokte vrouwen met blèrende kinderen in wandelwagens waarmee je in Afghanistan en Irak kraaiend van de pret op een bermbom kunt rijden. Zonder een schrammetje op te lopen. 

Ik had soepstengels met basilicum gevonden. Dat had de allerliefste vriendin gevraagd: ‘Zoek soepstengels met basilicum! Gaat ie soepstengels zoeken? Bráve jongen!‘ Nu vind ik soepstengels een minderwaardig product. Daar loop je tegenaan. En anders maar niet. Ik bedoel: op de lijst van alles wat in je leven gemist kan worden zonder dat je daar ook maar het minste last van hebt, staat de soepstengel al jaren in de top 3. Misschien wel bovenaan.

In de verte zag ik de allerliefste vriendin staan, ergens bij de overdwarsdraaiende yoghurt en de koelvitrine met onzinzuivel. Dat is van die zuivel met een of andere cultuur er in. Linkse hobbyzuivel dus. Ik spoedde mij liefwaarts, maar stuitte na vijf meter op een klein, leuk, kittig, bruin meisje met een gifgroen sweatertje en een logo er op. Nu had ik dat meisje best zien staan, naast de handgeborduurde inlegkruisjes en het uraniumverrijkt hondenvoer voor een lichtgevende natte neus, maar zij stond iets aan te prijzen dat niet om te eten was. Daar heb ik geen belangstelling voor en ik ontweek met alle macht haar blik. Tevergeefs.

‘Of meneer kennis wenste te maken met een revolutie op het gebied van toiletpapier’. Ik ben soms de beroerdste niet, een revolutie meer of minder in de week maakt mij niet uit, dus zei ik: ‘Wat mag dat dan wel zijn? Eetbaar?’ Daar moest zij erg om lachen. Logisch. Hoogwaardige humor in een omgeving als deze is zeldzaam.

Een beetje supermarkt heeft toch al gauw achttien soorten toiletpapier. Je hebt grijs en ruw, wit en zacht, driedubbellaags met zijde er in verwerkt voor de gevoelige billen, vier lagen met extra absorberende kussentjes, tweelaags met bloemetjesmotief, extra dik met nopjesstructuur, extra stevig zodat je er niet met je middelvinger doordrukt en er zijn gladde roze velletjes waar je steeds mee uitglijdt tussen je billen zodat de remsporen tussen je schouderbladen zitten. Dan heb je nog van die doosjes met natte papiertjes waar je erge jeuk van krijgt en waarvan je onderbroek naar goedkope eau de cologne gaat stinken.

Wat valt daar nog aan nieuw papier aan toe te voegen? Spiegelend toiletpapier zodat je kunt zien hoever je bent gevorderd? Zelfreinigend papier, dat je tien keer achter elkaar kunt gebruiken? Nee, ze ging het níet demonstreren, zei het meisje. Op een monitor was te zien dat je bij dit nieuwe ‘systeem’ het kartonnen kokertje van de rol ook kunt doorspoelen. Dat lost op in water. ‘Ik hoopte eigenlijk op papier waarmee je ook van boven naar beneden kunt vegen en niet alleen van beneden naar boven!’, zei ik teleurgesteld. Zij keek mij oprecht verbaasd aan, bekeek de rol die ze in haar hand had en zei: ‘Maar dat zal met dit papier toch óók wel kunnen, denkt u niet meneer?’

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in Dagblad De Stentor, Amersfoortse Courant en Utrechts Nieuwsblad ©Ruud Buurman /  Buurman Schrijfwerk

Permalink | Leave a comment  »

Sommige theatermakers zijn lastposten. Die maken voorstellingen waarover je moet zwijgen. Omdat je anders het risico,loopt de verrassing, de magie of de grap weg te geven. Wee de recensent die het waagt op die manier de pret voor de toekomstige bezoekers te bederven. Hij dient een theaterverbod te krijgen.

En die sanctie moet zeker gelden voor ‘Micha Wertheim voor de zoveelste keer’, een van de beste cabaretprogramma’s van dit theaterseizoen. Dan weet u dát in elk geval al. In ‘Voor de zoveelste keer’ speelt Wertheim zeer intelligent met ons geduld. Het zit af en toe tegen treiteren aan. Micha Wertheim maakt het zichzelf en zijn publiek nooit makkelijk en hij is absoluut geen cabaretier wiens hoogste doel is zijn publiek in alles te behagen. Juist onbehagen maakt theater de moeite waard.

Zijn psychiater heeft hem onlangs verteld dat hij niet goed met zijn publiek communiceert. Hij valt te veel in herhaling. Maar diezelfde psiech liet er op volgen dat de artiest niet verantwoordelijk is voor het geluk van zijn publiek. En Wertheim voegt er het principe ‘alleen uit herhaling komt vernieuwing voort’ aan toe.

Daar hebben we dus een dilemma. Hij wordt betaald om hardop te denken, hij is gedachtenverkoper. Maar alle gedachten die hij met ons deelt, zijn herhalingen van eerdere avonden. Zijn die herhalingen dan nog wel gedachten? Hij moet er dit seizoen nog tientallen malen mee een podium op. En volgend seizoen weer. Die mensen zoeken in het theater troost in tijden van onzekerheid die troost kan niet elke avond anders zijn. 

De manier waarop Wertheim dit oeroude theatergegeven te berde brengt werkt ontluisterend. In ‘Voor de zoveelste keer’ ontspint zich een fascinerend spelletje kat en muis tussen een slimme manipulator en zijn publiek. Dat naarmate de voorstelling vordert, steeds meer op het verkeerde been wordt gezet. Hij jongleert met triviale onderwerpjes als de rol van geld en de absurditeit van een merkshirt van 190 euro, breidt grappen aan elkaar en komt dan ineens met een aantal geschiedkundige theatervoorbeelden waarmee hij subtiel aangeeft dat herhalingen niet vervelend hoeven te zijn, maar grote betekenis kunnen hebben. 

Dat maakt ‘Voor de zoveelste Keer’ tot een spannend en schurend avondje comedy.  Spannend, omdat je je ongemakkelijk gaat voelen. Want natuurlijk kun je niet helemaal meekomen in het universum van deze superieur glimlachende, licht ironische, driftig gebarende Wertheim. Maar ongemakkelijk gaat hier samen met boeiend. En je zit je tegelijk buitengewoon te amuseren met deze man, die aan het slot van al dit fraais, een buitengewoon verrassende bonus in petto heeft, die ons meer inzicht verschaft in het complot dat elke avond in het theater wordt gesmeed. En dáárover zwijgen we verder in alle talen.

Ruud Buurman

Micha Wertheim voor de zoveelste keer. Tournee t.m. 27 mei, reprise seizoen 2011-2012.

Deze en andere recensies over kunst en cultuur verschijnen ook op www.Cultureelpersbureau.nl

Permalink | Leave a comment  »

Ik lig in bed en buiten is het donker en stil. Ik heb het gevoel dat het zeven uur is. Dat zou normaal zijn, want ik ben immers klaarwakker. Ik hoor in de verte de kerkklok één keer slaan. Oké, laat het half acht zijn dan. Maar ik weet echt wel beter. Al maanden. Het is half vijf. Dat is elke ochtend zo. Ik kan er de klok nog net niet op gelijk zetten, want af en toe is het negenentwintig minuten over vier en als die klokslag een enkele keer niet komt is het al negenentwintig voor vijf.

De blauwe cijfertjes van de wekker zeggen 05.30. Wat heb je aan een wekker als die pas drie uur nadat je wakker bent geworden zijn werk gaat doen?  Een goede collega van me schreef toevallig in een column in een landelijk dagblad dat hij al enige tijd elke ochtend uren naar het plafond ligt te staren. En dat dit met de toenemende leeftijd heeft te maken: je slaapt korter als je ouder wordt. Nou fijn. Dat kan dan nog reuze gezellig worden de komende jaren. Mijn behoefte weer eens lekker tot een uur of acht door te zagen wordt echt niet kleiner van dergelijke statistiek.

Ik ben geen plafondstaarder. Te donker. Ik concentreer me op het geruststellende ritme van de ademhaling van de allerliefste vriendin. Misschien werkt het als meditatie en val ik weer in slaap. Natuurlijk niet! Weet ik toch! Hoe meer je je best doet, hoe minder kans van slagen het heeft. Ik kan er uit gaan, een boek pakken, in de kou van mijn kantoor achter mijn computer gaan zitten, spelletje, doen, Buurman verzinnen…, maar dat doe ik niet.

Ik draai me zuchtend en steunend om en dan begint het in  mijn hoofd: dat er weer een dag aankomt waarin ik verschrikkelijk ga falen en door de mand vallen….. want ik kan niks….. hoe krijg ik in vredesnaam de hypotheek weer bij elkaar verdiend…. ik maak niks van mijn leven….. ik kan de waarheid zo leuk verdoezelen met mijn charmante grote bek en mijn grappige gemiezer…... als ik mezelf zou zijn, vindt niemand me meer aardig…... ze moesten eens weten…… .  Buiten klinkt een klokslag…... half zes…... ik word gek van mezelf….. waarom moet het altijd een negen zijn als een zeven ook wel eens genoeg is.... eigenlijk ben ik een enorme loser……. dat gaan ze een keer zien…. Buurman! Loezerrr!!! Doing… half zeven?? doing…, nee shit…., doing, doing, doing, doing….. kolere…… . Voor elke oplossing verzin ik nu een nieuw probleem. Als de wekker gaat, ben ik al doodmoe, voordat de dag begonnen is. En dan moet ik dit stukje nog schrijven…... waarmee ik natuurlijk ongelooflijk door de mand ga vallen…... u gaat vast zeggen dat ik een loser ben……. . En daar ga ik dan morgenochtend weer van wakker liggen. Vanaf klokslag half vijf. Op zondag. Mijn uitslaapdag.

Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in Dagblad De Stentor, Amersfoortse Courant en Utrechts Nieuwsblad ©Ruud Buurman /  Buurman Schrijfwerk

Permalink | Leave a comment  »