Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
weblog van Ruud Buurman
Als ik op het kerkhof het pad afloop naar de uitgang zie ik een jongetje bij het hek staan. Hij heeft een skateboard in zijn handen. Hij vraagt: ‘mag ik hier kijken?’ Ik zeg: ‘Natuurlijk mag dat’, maar ik voel me een beetje ongemakkelijk. Want nadat ik het graf van mijn moeder de jaarlijkse grote opknapbeurt had gegeven en nieuwe plantjes in de grond had gezet, was ik nog even het kerkhof over gewandeld. Twee paden verder dan mijn moeder is het graf van een schoolvriendje dat op zestienjarige leeftijd met zijn Kreidler tegen een vrachtwagen was geknald, terwijl hij naast zijn tweelingbroer reed. Onderweg zag ik ineens een vers graf, met een nieuwe steen. Met daarop een naam die ik heel goed ken. De naam van het meisje waar ik – beweerde de hele klas – verkering mee had. Tegenwoordig zeggen ze: het meisje ‘waar je op bént’.
Dat greep me nogal aan. Dat is vast nog te zien. Inderdaad. Het ventje – ik schat hem op acht jaar – kijkt me aan en vraagt ‘moet u huilen?’ Ik zeg ja. ‘Waarom?’ vraagt ie.
Potverdikke, een wijsneus met een skateboard…, wat moet ik daar nu toch mee? Ik besluit het simpel te houden. ‘Mijn moeder ligt daar, onder die grijze steen’, zeg ik en ik wijs hem waar hij moet kijken. ‘En ach, soms word ik daar nog een beetje verdrietig van.’
Hij volgt mijn vinger en zegt ‘mooi!’ Daarna kijkt hij met een hele nieuwsgierige, geïnteresseerde blik het hele kerkhof over. ‘Wil je hier gaan skaten?’vraag ik hem. ‘Nee meneer, dat kán toch niet!’ Ik geef hem gelijk: ‘nee, dat is waar, met die schelpenpaadjes.’ Maar dat bedoelt hij niet. ‘Je gaat toch niet skaten tussen allemaal dode mensen!’zegt hij heel erg ernstig en dan loopt ie een eindje het kerkhof op. Ik wil dag zeggen en naar de auto lopen, maar ik vraag eerst nog: ‘waarom wil je hier graag kijken. Ken je mensen die dood zijn en hier liggen?’
‘Nee, maar mijn oma kent er een heleboel, heeft ze verteld. Toen ben ik hier naar toe gelopen. Er ligt eentje in een soort van huisje, zei oma en die wil ik graag zien. Ik vind het heel mooi hier,’zegt het kereltje. ‘Ik vind die stenen mooi. Zegt u ook altijd dag tegen uw moeder als u weer weggaat. Dat doet mijn oma altijd bij opa, zegt ze.‘
Ik voel me totaal overdonderd door zijn openhartigheid. ‘Ik geloof dat ik dat ben vergeten vandaag’, antwoord ik en voordat ik er erg in heb, pakt ie me bij de hand en trekt me mee. ‘Ik wil ook dag zeggen tegen uw moeder. Ze was zeker heel erg aardig dat u zo’n mooie steen voor haar hebt gekocht’, zegt ie en hij veegt wat aarde van de marmeren rand van het graf. Als hij weer opkijkt roept hij beteuterd: ‘Jeetje, u huilt wéér!’
Deze en andere kroniekjes verschenen eerder onder de titel ‘Buurman’ in het Utrechts Nieuwsblad, Amersfoortse Courant en De Stentor. ©Ruud Buurman / Buurman Schrijfwerk
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Journalist/columnist/theaterrecensent kleinkunst & cabaret/tekstschrijver/docent
Utrecht, The Netherlands
Theme created for Posterous by Obox
